برای امیر تفرشی مدیر سایت عدالتخانه
ما آدم های سربه راهی هستیم . اما خاموش ماندن بر سر حرف ها و نوشته ها و دردهایی که بی قرارند و روح را از درون به آتش می کشند ، محال است . محال . و خطر در همین حرف ها و نوشته هاست .
ما آدم های سربه راهی هستیم .اما چه کنیم که سرچشمه ها را کور کرده اند. جریان های زلال را خشکانده اند و اگر جامی از آب دردست کسی می بینند که برای خود یا برای تشنه ای دیگرمی برد تا به جرعه ای گلو تازه کند ، جامش را بر خاک می ریزند و می شکنند و راست و چپ خاک درآن می پاشند و یا زهر درآن می ریزند یا بر آن تف می کنند.
ما آدم های سربه راهی هستیم . ولی این ضعیف کشی ، این اعراض از عدالت و این ناامنی ، دیگر دارد تهوع آور می شود .صحبت از ترحم نیست . اما منظره ای دهشت انگیزتر از این نیست که آرمانخواهی و شرافت محض را بکوبند و افکار عمومی را منحرف کنند و از این افکار منحرف برای کوبیدن دیگران استفاده کنند.
کار را خود عدالتخانه خراب کرد . لابی با صاحبان قدرت را نیاموخت . کسی را برای خودش نگذاشت . هم با چپ در افتاد و هم راست که وقیحانه ژست دفاع از حق می گیرند. و حالا آنچه در اینجا به حرکت افتاده، خیانت و بلاهت و خفه کردن فریاد حقیقت و عدالت ، آن هم به بهانه دروغین و وهن آور مصلحت است . بگذارید ما را به دادگاه و راهروهای تاریک زندان بکشانند. شاید باریکه ای از نور بر حقایق بتابد.
