رادیو و  تلویزیون مدام  تکرار می کنند که مدارس  14 و 15 فروردین تعطیل نیست . زمزمه هایی شنیده  می  شود که مدیران  خودمختار برخی مدارس ، قصد بازگشایی مدارس با چهار روز تاخیر  یعنی از 17 فروردین دارند .  در واکنش  به شایعات ،  وزیر آموزش و پرورش اعلام می کند که سرزده به مدارس  پایتخت خواهد رفت. همین رفتار را مسوولان استانی به زور دستور وبخشنامه های دولتی  تقلید خواهند کرد ، بی آنکه به ثمر بخشی آن  کوچکترین اطمینان و حتی  اعتقادی داشته باشند .

زمانی درکتاب های خبر نویسی می خواندیم که  اگر  کسی را  سگی گاز گرفت، اتفاق عادی است و نه خبر  ،  اما برعکس اگر کسی سگی را گاز گرفت خبر شکل گرفته است .  پیش از این،  تعطیلی  گاه به گاه مدارس  خبر بود  حالا جامعه ایرانی به آنجا رسیده که  باز بودن مدارس شده است خبر داغ رسانه ها ؛  آن هم خبری  که ارزشی خبری به نام  شگفتی با خود یدک می کشد .  انگار اصل بر بسته بودن مدارس بوده  است و لا غیر .

وارونگی هوا  ، برف  و یخبندان، قطع گاز  و این اواخر انتخابات  مجلس بهانه هایی بودند که  مدارس را آسان به تعطیلی کشاندند . همین اسفند گذشته علی احمدی وزیر آموزش و پرورش،  زمان شمارش آرا  با قاطعیت اعلام کرد : مدارسی که حوزه انتخابیه اند به هیچ عنوان تعطیل نخواهند بود،  اما  گفته  او  به واقعیت در نیامد . جناب وزیر این بار خود به مدارس می رود  تا   از نزدیک ، ناکارآمدی مدیریت بخشنامه ای را  نظاره کند . 

مدیران  اجرایی مدت هاست  عوض مدیریت فقط  دستور می دهند و بخشنامه صادر می کنند   و  گوش کسی بدهکار نیست . کسی انگیزه ای برای شروع مجدد ندارد . همه می خواهند  چند  روز را بیشتر در مرخصی بمانند .  نگرانی از احتمال  بر زمین ماندن اطلاعیه وزارت آموزش و پرورش شاید علت اصلی حضور وزیر در مدارس باشد  اما  آیا کسی از مدیران و دبیران، حضور آن جناب را جدی خواهد گرفت ؟

آیا غائبان اصلی شناسایی  و مجازات می شوند ؟

دانش آموزان تازه از راه رسیده ، آیا رونقی به  کلاس های درسی خاموش خواهند بخشید ؟

اصلا آیا جاده های پرترافیک  و  ورودی های تنگ  شهرها رخصت حضور خواهند داد ؟