روزنوشت يك دبير خبر

 چشم هاي خبرنگاران پارلماني مي دود بر مانيتور صحن علني تا شايد جلسه رسمي تشکيل شود. نمي شود. بيش از صد کرسي پارلمان خالي است . صبح 28 فروردين 87 است و عده اي در تدارک دور دوم انتخابات مجلس اند . شانزده ساعت به آغاز تبليغات باقي است ودر چشم بعضي منتخبان سابق، حضور در مجلس از اين لحظه برابر سقوط است  . بايد موتورها را روشن کرد و پرگاز راهي حوزه هاي انتخابيه شد .

  سال جاري،  دفتر فروش بليط هما در مجلس چهارشنبه ها  پر رونق تر از هر روز بود . بارها اتفاق افتاد که عده اي اصل را بر نيامدن گذاشتند و آنها هم که به صحن آمدند يکي شاکي بود که چرا چهار ساعت بايد تکيه بر صندلي داد و طرح و لايحه شنيد و آن ديگري گله مند که دو ماه مرخصي طلب دارد و سفر مکه و عتبات عاليات هم نرفته و کسي نيست که بگويد بيا و حتي يک سفر کوتاه برو.

غيبت نمايندگان در جلسات علني موضوع تازه اي نيست . آن چنان که محمدرضا باهنر نايب رئيس  دوم مجلس مي گويد هميشه 15 تا 20 نماينده کار ضروري دارند و درصحن علني حضور ندارند. عده اي در ماموريت اند و عده اي ديگر در خانه  و يا گاه  در بستر بيماري . لغو پروازها و برف  و باران و همراهي با هيات دولت در سفرهاي استاني را هم شما اضافه کنيد .

نمايندگاني که اول اسفند  گذشته به مرخصي رفتند و نيمه دوم فروردين امسال به  بهارستان برگشتند ، همان اصولگراياني هستند که زماني درنطق هاي آتشين خود حتي به تخصيص سهميه ميوه به مجلس اعتراض مي کردند. خبرنگاران و نماينده رسانه ها هنوز فراموش نکرده اند آن روزهاي نخست را که بعضي راه يافتگان به خانه ملت اعلام مي کردند که از پذيرش خودروهاي اهدايي و کمک هزينه دفتر و اجاره خانه ويژه نمايندگان هم اکراه دارند . 

شبيه  اين يادداشت را اوايل ارديبهشت قلمي کردم و هنوز سال به آخر نرسيده ، باز آن قصه پرغصه تکرار مي شود . عصر پنجشنبه،  زمان راي گيري نهايي از لايحه بودجه 88 در صحن علني مجلس، 91 نماينده از مجموع 285 نماينده غايب بودند. همزمان برخي سايت ها و خبرگزاري ها اطلاع دادند که از هم اکنون 50 نماينده مجلس، هتل هاي چند ستاره کيش را براي تعطيلات نوروزي  رزرو کرده اند؛ تعداد ديگري بر آن اند که تعطيلات را در مالزي  باشند وعده اي هم  در فرانسه. اين خبر را البته اداره اخبار و رسانه هاي گروهي مجلس  ساعاتي بعد تکذيب کرد  و در عوض سفرهای نوروزي را فرصتي طلائي براي تحقق رسالت نمايندگي و ارتباط با مردم دانست. 

مرخصي و رفتن به تعطيلات حق قانوني نماينده است اما همين قانون ، مديريت آن را هم بر مجلس تکليف کرده است .  رئيس مجلس و ديگر اعضاي هيات رئيسه ، مسووليت مشترك دارند تا همواره حد نصاب لازم  را براي تشکيل جلسات علني و حضور دو سوم نمايندگان حفظ کنند. فراموش نکنيم  در سالي که رو به پايان است مجلس بارها از حد نصاب افتاد و يک بار هم به کلي به تعطيلي کشيده شد.

ميرحسين موسوي  آمد و خاتمي – دير يا زود- آن گونه که خود گفته است بايد ميدان را واگذارد و کناره بگيرد. قرار است ميرحسين موسوي در اولين سخنراني انتخاباتي خود پس از اعلام كانديداتوري ، شنبه شب در حسينيه نازي آباد تهران سخنراني ‌كند.

" آنها که از آمدن میر حسین موسوی بر آشفته شده اند دلشان برای سفرهای مداوم به آن سوی آب ها و رانت های باد آورده تنگ شده است . برای من پیش از نتیجه انتخابات،  آمدن موسوی معنای خاص دارد؛ يعنی مواجهه دوباره با رویای فراموش شده . باز شناساندن اصل از بدل. فرصتی برای تعریف واقعی و نه کاریکاتورگونه از ارزش ها و سخن گفتن از تهیدستان که برای یافتن کار٬پول هزینه درمانشان و حتی مخارج ساده زندگی سرگردانند. اگر سکوت 20 ساله موسوی در جهت حفاظت از این فراموش شده ها باشد، هزار بار شرف دارد بر هیاهوهای رانت طلبانه و پوچ.  "

 لذت خواندن  اين نوشته اخير محمد آقازاده روزنامه نگار را از دست ندهيد .

 تابستان گذشته زماني که رئيس سابق مجلس با خبرنگاران به گفت و گو  ايستاد و در صف طولاني فرودستان چشم  دوخته به گشاده دستي دولت نايستاد ، بهتر از هر کسي مي دانست  که اين مجلس ، مجلسي نيست که طرح تحول اقتصادي از دل آن  بيرون بيايد . گفته هاي کنايه آلود آن روز غلامعلي حداد عادل که اصلا هنوز فرم اطلاعات اقتصادي خانوار را به چشم نديده  يا خود را سزاوار حمايت هاي  دولتي نمي بيند ، بيش از آنکه از سر سيري باشد، شايد ناشي از همين اطمينان بود. 

 سيد محمد خاتمي دو دور متوالي ساختمان رياست جمهوري را فتح کرد و باز در وداع  آخر با خبرنگاران ، از تاسف و حسرتي گفت که زمين ماندن طرح هدفمند كردن يارانه‌ها در خاطره اش نشانده  بود. بعدها در خبرهاي غير رسمي گفته شد که درسال 1382 سران سه قوه يعني خاتمي ، کروبي و شاهرودي در حضور رهبر انقلاب  به جلسه اي نشسته اند تا  يارانه ها را حداقل در بخش  سوخت هدفمند کنند . در آن نشست پاييزي که از غروب تا حوالي نيمه‌شب به درازا کشيد، ستاري‌فر رئيس وقت سازمان براي آزادسازي قيمت سوخت چند سناريو داد ، بي آنکه جمع حاضر را به جمع بندي معيني برساند. نگراني از تبعات اجتماعي و سياسي اين طرح ، خاتمي رئيس جمهور وقت را بر آن داشته بود که  اجراي آن را به اجماع سران مشروط كند و ظاهرا  اين اجماع  حاصل نشد . گفته شد که آن شب حتي بحث به تعيين سهم هر ايراني از يارانه ها و طرح بنزين آزاد 400 توماني رسيد اما هرگز اجرايي نشد .

 اين بار اما محمود احمدي‌نژاد به اين تصميم بزرگ رسيده بود. مخالفاني، از همان روزهاي نخست ، اين طرح را نمايشي تبليغاتي و انتخاباتي خواندند که حاميان رئيس جمهور به صحنه آورده اند تا بر آن سوار شوند و عوام  بفريب اند. مخالفاني ديگر، تفسيري جز ايده اي تکراري و عجولانه و تورم زا از آن نکردند. اين اواخر حتي شهرداري تهران تهديد کرد که مجريان طرح هدفمند کردن يارانه ها ، بايد عوارض شهري مضاعف و قيمت 280 درصدی سيمان را به انتظار بنشينند .    

مغز کلام موافقان ، اما آن بود که  طرح تحول اقتصادي اگر هنوز تعدادي اسلايد نمايشي است  که ريز آن روي کاغذ نيامده ، اگر سرفصل هايي از آن کليشه و تکراري است، اگر اقبال مجلسي ها را پشت سر ندارد، اگرصورت بندي جديد خود را ازبرنامه سوم يا چهارم توسعه به عاريت گرفته وحتي اگرمخالفان، درحد ايده اي کلي و خام  پايين اش  بياورند ، باز هم نشردهندگان و مجريان با جسارت  آن را بايد  ستود .  با  اين همه ، حتي دفاعيات مکرر رئيس جمهور از اين طرح در رسانه ها  و جلسه  روز گذشته  رئيس جمهور و وزير اقتصاد با رئيس رسانه ملي و کارشناسان اقتصادي در سالن همايش هاي صدا و سيما و حتي تقدير از مخالفان طرح تحول و استغاثه وزير اقتصاد نتوانست  ترمزي شود براي  مخالفت ها و رودررويي هاي  يکسره  مرداني که از روزها قبل تصميم به رد اين طرح گرفته بودند . 

دعواي دولت و مجلس همچنان تمامي ندارد. دولت در اتفاق اخير مي تواند تقصير را بر گردن مخالفاني بيندازد که در مجلس سنگر گرفته اند. از آن طرف در پاسخي تلافي جويانه - دستکم تا انتخابات بعدي - ريالي به قيمت بنزين و گازوئيل داخلی نيفزايد و دست خود را در برداشت از بودجه آينده  باز ببيند و در عوض به وقت نياز، براي واردات بنزين متمم بياورد. لابد کساني چون احمد توکلي هم که خود زماني از مدافعان و سينه چاکان طرح تثبيت قيمت ها بوده  اند ، انتظار دارند رئيس جمهور، متواضعانه گردن به پيشنهاد تازه  آنها  بگذارد! مي ماند بازگويي اين حقيقت تلخ  که در اين دعواي کور و بي پايان، هر روز  فرودستان و حقوق بگيران جامعه دستان خود را در جهنم رکود تورمي، خالي و خالي تر مي بينند .