دو خبرنگار و یک سردبیر سیاسی ، تنها کسانی بودند که مرد شماره 2 اف بی آی سخاوتمندانه برای آنها از پشت پرده ماجرای رمزآلود ژوئن 1972 گفت ؛ چهره ای که بنیان سیاسی ایالات متحده امریکا را با اطلاعات محرمانه اش لرزاند و در عوض بر اعتبار روزنامه واشنگتن پست افزود. پارکینگ های سرپوشیده واشنگتن ، محل ملاقات های شبانه " باب وود وارد" خبرنگار جوان واشنگتن پست با این مرد مرموز بود که طرح های اجرایی کاخ سفید را یکی پس از دیگری می گشود و مصرانه می خواست که تا بركناری ریچارد نیكسون رئیس جمهور وقت امریکا آرام نگیرد .

کارل برنشتاين - چپ - و باب وود وارد- راست - خبرنگاران واشنگتن پست
دستياران نيكسون و دیگر جمهوری خواهان براي انتخاب دوباره او در نوامبر 1972 تلاش مي كردند . همزمان حزب دموکرات ، ستاد انتخاباتی خود را در طبقه ششم هتل واترگیت در واشنگتن مستقر كرده بود . شب هنگام ، مردان رئیس جمهور با ورود به ستاد انتخاباتی دموكرات ها و نصب میكروفونهای مخفی در صدد برآمدند تا از برنامه هاي تبليغاتي و فهرست كمك هاي مالي حزب رقیب آگاه شوند که ماجرا لو رفت .
جمهوری خواهان در کار لاپوشانی افتادند و خبر واشنگتن پست را هذیان خبرنگاران بیمار توصیف کردند. با این حال "وود وارد" به همراه" كارل برنشتاین" دیگر خبرنگار واشنگتن پست، پی ماجرا را رها نکردند و اسناد و شواهد بیشتری جمع کردند . یک وکیل کارکشته و مشهور به بهایی گزاف ، وکالت متهمان را پذیرفته بود و این عادی نمی نمود. در کیف بغلی یکی دیگر از دستگیرشدگان ، اسکناس های صد دلاری فراوانی پیدا شد که همراه داشتن چنین پول نقدی هم در جامعه آمریکا بسیار نامعمول بود . مهم تر از همه اینکه از دفتر یکی از متهمان ، تلفن چند مقام بلند پایه سیاسی و امنیتی به دست آمد .
گزارش های پیگیرانه واشنگتن پست به دستگیری گروهی منتهی شد كه عمدتا از ماموران كاخ ریاست جمهوری بودند؛ پنج نفر از دستگیرشدگان به اقدام خلاف خود اعتراف كردند. ماجرای این رسوایی چون قدری دیر به گوش ها رسید ، نتوانست مانع پیروزی مجدد نیكسون در انتخابات ریاست جمهوری شود. زمانی که معلوم شد سی و هفتمین رئیس جمهور امریکا در این پنهان کاری بزرگ شریك بوده ، اعضای مجلس نمایندگان درصدد استیضاح او برآمدند، اما در آستانه محاكمه پارلماني، نیکسون خود كناره گيري كرد .

نیکسون بعد از رسوایی واترگیت و استعفا
نام و نشان واقعی مرد حنجره یا" ته حلق "بیش از 30 سال پنهان ماند. تا اینکه " مارک فلت" 91 ساله در سال 2005 سه سال قبل از مرگ ابتدا در مصاحبه با مجله " ونيتي فير" و سپس در شبکه های تلویزیونی مقابل چشمانی از تعجب گشاد مانده اعلام کرد که او همان مرد حنجره است . امروز هرچند واژه واتر گیت كلیشهای ژورنالیستی شده، امّا تقریباً هر رسوایی سیاسی را به ویژه اگر با دزدی مدارك و استراق سمع همراه باشد با پسوند "گیت" میآرایند.



